« wstecz VADEMECUM TAŃCA » Vogueing VADEMECUM TAŃCA

                      Jest to mocno wystylizowany taniec, czerpiący ruchy, pozy i dynamikę ze świata wybiegów, modelek i kolorowych czasopism. Inne jego inspiracje to sztuki walki, balet, gimnastyka, jazz, taniec współczesny. Najbardziej charakterystycznym elementem są specyficzne ruchy rąk i dłoni, tworzące linearne figury i symetryczne kształty. Kolejny typowy aspekt to niezwykle ważna rola muzyki. Voguer musi trzymać tempo muzyki i akcentować jej zmiany, aby jego improwizacja była prowadzona przez zwolnienia i przyspieszenia basów, rytmu, efektów dźwiękowych i wokalu. Vogueing jest tańcem improwizowanym, który najczęściej tańczy się w formie walki (vogue battle) - jeden na jednego. Wygrywa ten, kto zrobi większy show, zachwyci publikę, wzbudzi większą burzę okrzyków i oklasków. Nie zawsze chodzi o technikę. Najważniejszy jest 'attitude' - postawa. Absolutna pewność siebie, charyzma i moc oddziaływania na widownię - oraz taniec, który to wszystko wyraża.


Vogueing to styl nieznany szerszej publiczności, którego jedynymi reminescencjami jest niezapomniany teledysk Madonny „Vogue" (pokazujący poniekąd bardzo uproszczoną wersję tego tańca) oraz wizerunek sceniczny Beyonce', dla której voguing jest dużą inspiracją i kóra współpracuje z tancerzami związanymi z ballroom sceene. Scena balowa to kultura stworzona przez społeczność mniejszości seksualnych i etnicznych w Ameryce. Istnieje również film dokumentalny o owej scenie, „Paris is Burning"(Livingston 1990), opisujący słynny bal odbywający się w latach 70tych i 80tych.